Genesis

Była źródłem – dawała życie, ciepło i bliskość. Z jej ciała wyrastał świat, a jej dłonie budowały to, co kochała.

Wiara, że to co tworzy da szczęście, została zdradzona. Zaufanie stało się raną, a miłość — ciężarem, który ją wgniótł w kamień.

Teraz powstaje z tej samej materii, która ją więziła. Z wnętrza bólu rodzi się nowa siła, chłodna i nieubłagana. To nie zemsta z nienawiści, lecz z pamięci. Z pragnienia, by ci, którzy niszczą, zrozumieli, że każda rana ma swój powrót. Że kobieta, której odebrano świat, potrafi stworzyć go na nowo — z odwagi i gniewu.