Matka Niebieska

Zawiązała chustę nie tylko wokół głowy, ale i wokół całego jej świata – dziecka, które śpi snem głębszym niż afrykańska noc. W ciszy niesie go na plecach.

Jej spokój nie jest słabością. To spokój tych, którzy przetrwali burze i nie muszą już o tym mówić.  Złote kolczyki i głowa podniesiona wysoko — bo wie, kim jest.

Nie lęka się ciszy. Nie boi się ciężaru. Bo zna pieśń, którą śpiewa serce, zanim usta nauczą się mówić.

Bliskość nie potrzebuje słów – tylko obecności.